رفیع ترین قله، اوج تمامی ارزش‌هاست: حقیقت، عشق، آگاهی، اصالت، تمامیت. در رفیع ترین قله، این ارزش‌ها از یکدیگر تفکیک ناپذیرند. آنها تنها در دره تاریک بیهوشی ماست که جدا از یکدیگرند.
تنها زمانی که آلوده شده و با سایر چیزها ترکیب شده‌اند. لحظه‌ای که خالص شوند، واحد می‌گردند؛ و هر چه خالص‌تر، نزدیک‌تر به وحدت.
برای مثال، ارزش‌ها دارای سطوح مختلف‌اند؛ هر ارزش نردبانی با چندین پله است. پایین‌ترین پلهً نردبان ِعشق شهوت است که به جهنم می‌رسد و بالاترین پله آن نیایش است که به بهشت می‌رسد.
در شهوت تنها یک درصد عشق وجود دارد و نود درصد چیزهای دیگراست ، از جمله حسادت، خودخواهی، احساس تملک، خشم و تمایلات جنسی. چیزی که بیشتر فیزیکی و شیمیایی است و عمقی بیش از آن ندارد؛ چیزی بسیار سطحی که حتی عاری از ژرفای پوستی است.
هر چه بالاتر روی ، چیزها عمیق‌تر می‌شوند و ابعاد جدیدی به خود می‌گیرند. به طوری که آنچه فقط فیزیولوژیکی بود کم کم ابعاد روانشناختی بخود می‌گیرد؛ آنچه صرفاً بیولوژیکی بود کم کم روانشناسی می شود. ما از لحاظ بیولوژیکی با تمام حیوانات اشتراک داریم، اما از لحاظ روانی با آنها اشتراکی نداریم.
وقتی مراتب عشق بالاتر می رود، به عبارت دیگر هنگامی که عشــق عمیــــق تر می شود، چیزی روحانی در آن به وجود می‌آید و متافیزیکی می‌شود. تنها بودا، کریشنا و مسیح چنین عشقی را می‌شناسند.
عشق در همه جا گسترده شده است، چیزی که در مورد ارزش‌های دیگر هم صدق می‌کند. زمانی که عشق صد در صد خالص باشد، دیگر نمی‌توان بین عشق و آگاهی تمایزی قائل شد، آنها هم دیگر دو جزء مجزا از یکدیگر نیستند.
از این رو مسیح می گوید " خدا عشق است" . او آنها را مترادف هم می‌داند. دراین بیان بینش عظیمی نهفته است.
در حاشیه، هر چیز از چیزهای دیگر منفک به نظر می رسد؛ درحاشیه هستی متکثر است. هنگامی که به مرکز نزدیک می‌شوید، تکثر شروع می‌کند به ذوب شدن و وحدت برمی خیرد. در مرکز همه چیز واحد است.